Vefsíða Borgarbókasafns

Áhugavert á safninu

Bonamassa o.fl.

Beck og Bonamassa

Jeff Beck: Performing this week - live at Ronnie Scott's (hljómdiskur - CD)
“Real killer, no filler” er sagt um þessa margumtöluðu tónleika. Með Beck eru trommari trommaranna, Vinnie Colaiuta, og „barnið“ Tal Wilkenfeld á bassa og prýðisgóður hljómborðsleikari sem ég man ekki nafnið á. Clapton kemur í heimsókn og söngkonurnar Imogen Heap og Joss Stone. Upplagt tækifæri fyrir þá sem ekki þekkja til að komast að því hvers vegna Beck er talinn einn áhrifamesti gítaristi rokksins. Fyrir hina er þetta bara sjálfsögð ánægjuviðbót.

Joe Bonamassa: The ballad of John Henry (CD) og Live at Rockpalast (DVD)
Það er rík ástæða til að mæla með einhverjum albesta blúsgítarista sem komið hefur fram á sjónarsviðið undanfarið, Joe Bonamassa. Það er líka heilmikið rokk í þessu hjá honum. Og á tónleikamynddiskinum er vitnað bæði til Bachs og Becks í klassíska blúsnum hans Rod Stewarts, “Blues de Luxe”, sem fyrst leit dagsins ljós á plötu Jeff Becks “Truth” 1968. Og það eru hörkuspilarar með stráknum, frábært tríó.

Ingvi Þór Kormáksson

Súrrealismi, Shakespeare, englar og djöflar

Englar og Djöflar
Það er best að biðjast forláts strax: þó ætlunin með þessum skrifum sé að vekja athygli á nýju efni á bókasafninu þá er ekki hægt annað en vara grunlausa gesti strax við nýmælinu Englar og djöflar (2009), kvikmyndun Ron Howard á samnefndri gátusögu Dan Brown. Myndin er ekki aðeins leiðinleg og fyrirsjáanleg heldur með öllu laus við nokkuð sem gæti glatt auga eða eyra. Svona þegar ég hugsa um það þá er það eiginlega svolítið áhugavert, út af fyrir sig, að hægt sé að gera svona leiðinlega kvikmynd.

Shakespeare’s Counselor
Brown hefur gasalega gaman af því að sveipa klassík dulúðugum dulum og það sama á við um bandarísku skáldkonuna Charlaine Harris, nema hún gerir það bara svo miklu betur. Flestir þekkja Harris núorðið vegna vinsælda sjónvarpsþáttanna True Blood sem gerðir eru eftir sagnabálkinum um Sookie Stackhouse og vampýruvini hennar, en þar leikur skáldkonan sér einmitt með klassísk minni vampýrusagna. Önnur sería hefur ekkert með vampýrur að gera (enn sem komið er allavega), en sú er kennd við Shakespeare, þó ekki fjalli hún um skáldið heldur skúringakonu sem býr í smábænum Shakespeare og lendir sífellt í þeim óskupum að leysa morðgátur. Fjórða bókin er nýkomin á safnið: Shakespeare’s Counselor (2001) og á ábyggilega eftir að verða jafnvinsæl og hinar sem stoppa aldrei lengi við.

Fotorama
Peter Laugesen er danskt skáld sem hefur lengi verið að. Nýjasta bók hans, Fotorama (Borgen 2009), er blanda af prósum og ljóðum í mismunandi lengdum auk ýmisskonar konkretljóðaleikja, sem væntanlega gætu að einhverju leyti fallið undir það sem nýhilingurinn Eiríkur Örn Norðdahl kallar hljóðaljóð. Laugesen er gamall anarkisti og hefur meðal annars sinnt þýðingum á hámódernískum skáldum eins og Gertrud Stein og James Joyce, auk þess að ritstýra ljóðatímaritinu Tumor. Textarnir í Fotorama eru hraðir og hráir og á stundum dálítið furðulega naíf, miðað við aldur skáldsins (fæddur 1942). En það er líklegast bara betra.

The Ballad of John Henry
Jo Bonamassa er rúmum þrjátíu árum yngri en Laugesen (fæddur 1977), en virkar á einhvernhátt meira gamaldags á diskinum The Ballad of John Henry (2009). Þetta er blúsað rokk eða rokkaður blús með áherslu á gítar og bjartasta ljósið er ábreiða af laginu ‘Stop!’. En þetta rennur allt ljúft í gegn þó ég geti ekki greint þau bresku áhrif sem hann sjálfur vill meina að einkenni tónlist hans. Fyrir mér er þetta nokkuð hreint amerískt.

Surrealism
Súrrealisminn er hinsvegar alþjóðlegur, þó aðallega spánskur eða jafnvel katalónskur. Dalí og Míró voru katalónskir, meðan Magritte var Belgi og Ernst og Bellmer þýskir. Samt er alltaf einhvernveginn talað eins og súrrealisminn sé franskur. Það eru til óteljandi bækur um þessa sívinsælu listastefnu og nú er komið nýtt innlegg, lítil og handhæg bók í seríunni The World’s Greatest Art. Bókin nefnist einfaldlega Surrealism (Flame Tree Publishing 2005) og er afskaplega fallegt og handhægt yfirlit eða inngangur með mörgum mörgum flottum myndum. Notkunarleiðbeiningar fylgja: fyrst er yfirlit, svo helstu áhrifavaldar, stílar og tækni og loks er kafli um súrrealisma utan Evrópu. Hverri mynd fylgir dulítil umsögn og praktískar upplýsingar og þannig þjónar bókin líka sem hentugt uppflettirit.